Ontmoet mijn tandarts

tandarts

Als de deur van zijn werkruimte open gaat, scandeert hij mijn achternaam. Bij binnenkomst volgt direct de opdracht plaats te nemen in de stoel. Schijnwerper op mijn gezicht, ik zie een mondkapje, een bril. Zijn vaste openingszin luidt: ‘Zijn er naar uw eigen waarneming momenteel problemen in uw mond?’ Daarop volgt de inspectie door de enige echte expert. Tegen zijn assistente roept hij dingen als: ‘Een lichte recessie van 2 in de pocket op de 23, distaal 10’. Zij noteert driftig. Ik hoor hem zeggen: ‘Deze mond heeft een …’. Ik ben geen persoon, maar een wandelende mond.

Deze tandarts heeft niet alleen zijn patiënten, maar ook zijn personele staf volledig onder controle. Ze noteren zijn waarnemingen, reiken hem instrumenten aan, en maken vervolgafspraken met de mond. Vervolgafspraken die ze steevast inleiden met de zin: ‘De tandarts heeft gezegd dat …’.

Ik ben pas verhuisd en heb ervaren dat het ook anders kan. Een energieke jongeman stapt de wachtruimte in. Hij geeft me een hand en stelt zich voor. Na binnenkomst in zijn kamer informeert hij waar ik ben gaan wonen en of het me tot nu toe bevalt. Hij vertelt ook wat over zichzelf. Vervolgens vraagt hij me naar mijn ervaringen bij de tandarts. Daarna legt hij uit welke keuzes tandartsen maken bij de inrichting van hun praktijk, en welke keuze bij hem past. Zo zijn er tandartsen die eenvoudige taken als tandsteen verwijderen uitbesteden aan mondhygiënisten en complexe taken zoals implantaten plaatsen uitbesteden aan specialisten. Elke tandarts maakt zelf de keuze welk bereik hij wenst te hanteren op dat continuüm van eenvoudig tot complex. ‘Het is een prachtig vak,’ zegt hij. Eerder heeft hij als tandarts-in-opleiding een tijdje meegelopen in deze praktijk. In die periode heeft hij nogal wat tandsteen verwijderd, vertelt hij. Dat is te merken: geen centje pijn. Ik ben gecharmeerd van het feit dat deze jonge tandarts kennelijk niet te beroerd is eenvoudige handelingen te blijven verrichten.

Halverwege de behandeling loopt een collega binnen. ‘Richard, waarvoor is dit tangetje?,’ vraagt ze. ‘Daarmee kan je bijvoorbeeld wat botrestjes weghalen,’ zegt hij. Ik zie boven haar hoofd een lampje aan gaan en er verschijnt een lach op haar gezicht. ‘Bedankt,’ zegt ze. En in mijn richting: ‘Sorry voor de korte onderbreking!’. Hier mag geleerd worden, met patiënten erbij.

Het komt tot een gesprek tussen Richard en mij. Ik vraag naar de foto van een Chinese man met achterop zijn bakfiets een apparaat met lampen en spiegels. Het ding moet waarschijnlijk doorgaan voor een tandartsstoel. Hij vertelt boeiend over de internationale verschillen en stromingen in tandartsenland. Over verschillen in technieken en opvattingen over esthetiek. Als hij vertelt hoe hij in Afrika met de meest eenvoudige instrumenten en voorzieningen de mensen heeft geholpen, ben ik om.

Wij, mijn nieuwe tandarts en ik, wij zijn broeders. We strijden met elkaar voor de publieke zaak. We dienen burger en maatschappij. We overstijgen het incident en zien de brede trends en ontwikkelingen in de wereld en in ons vakgebied. We vinden het een uitdaging ons te ontwikkelen en helpen collega’s waar we kunnen. We weten dat in kleine eenvoudige handelingen evenveel waarde schuilt als in grote complexe opgaven.

Voor het eerst kijk ik mee naar de foto’s van mijn eigen gebit. Richard legt me uit hoe hij kijkt en wat hij ziet. Terwijl ik naast hem sta denk ik aan de mailtjes van collega’s die in actie willen komen voor een open overheid.

Abonneer u op mijn nieuwsbrief! Wanneer een nieuwe blog verschijnt, ontvangt u per mail een attendering. U kunt u op elk gewenst moment weer uitschrijven.