Ervaring op de hinkelbaan

hinkelen2

Ik herinner me nog goed die ene microseconde. De blik van verstandhouding, de check. Ik haalde mijn dochter op van de basisschool. Op het schoolplein stonden diverse ouders te wachten. Sommigen waren druk met elkaar in gesprek. Anderen keken rustig om zich heen, of speelden met hun mobieltjes. De schoolbel ging en één voor één stormden groepjes leerlingen de klaslokalen uit. Een aantal kinderen ging direct met hun ouders mee naar huis. Andere kinderen bleven op het schoolplein met hun ouders staan praten. Ze vertelden hun ouders over de belevenissen die schooldag.

In dat tumult vroeg ook ik mijn dochter wat ze die dag had meegemaakt. Terwijl we al pratend het schoolplein afliepen, kwamen we langs een met krijt getekende hinkelbaan. ‘Wat leuk, een hinkelbaan!’, zei ik. Het riep allerlei herinneringen bij me op. In mijn enthousiasme probeerde ik van de vakjes 1 naar 12 te hinkelen, en weer terug. Hoe ging het ook alweer?

In plaats van mij te volgen en mij de juiste stappen en sprongen voor te doen, bleef mijn dochter stokstijf staan. ‘Pappa, doe niet zo gek’, zei ze. Terwijl ze het zei, zag ik haar in een flits heen en weer kijken naar een dichtbij staande groep oudere kinderen. Ze houdt rekening met hun mogelijke oordelen, dacht ik.

Het was voor het eerst dat ik haar zoiets zag doen. Ze was toen vijf jaar. Tot aan dat moment ging ze altijd zonder na te denken volledig op in het plezier van de ervaring en de ontdekking. In die microseconde maakte ik haar toetsing op de verticale macht mee: wat zullen de oudere kinderen op het schoolplein hiervan denken?

Het is een intrigerende as. Aan de ene kant de volledig overgave aan de ervaring van het moment. Aan de andere kant de ervaren sociale druk van het oordeel van anderen en de mogelijke gevolgen hiervan voor de toekomst.

Ik zou graag zien dat mensen meer aan de kant van de ervaring zaten. In de praktijk zie ik dat mensen vooral bezig zijn met wat anderen over hen denken en van hen vinden.

‘Wat bijzonder dat we het allemaal zo spannend vinden deze presentaties te geven’, zei een vrouw tijdens een training waaraan ik recent deelnam. Ze had gelijk. De spanning was voelbaar. Terwijl het gezelschap bestond uit managers met ruime ervaring in het geven van presentaties. Wat was er met ons aan de hand? Waren we zo nerveus omdat het presentaties waren over onszelf als persoon? Waren we wel bekend met presentaties over algemeenheden, over zaken die schijnbaar buiten onszelf lagen, maar niet met presentaties die zo dichtbij komen? Was dit nieuw en dus spannend terrein? Lag het aan het feit dat de cursisten elkaar nog nauwelijks kenden en elkaar aan het ‘plaatsen’ waren? Nam iedereen via de presentatie positie in, en zou de presentatie gevolgen kunnen hebben voor de sociale pikorde?

Hoe werkt het bij jou? Hoe vergaat het jou bij een wat uitgebreider en persoonlijk voorstelrondje? Ben je in staat écht te luisteren naar wat de anderen in aanloop naar jouw beurt vertellen? Of ben je dan in gedachten jouw verhaaltje aan het voorbereiden? Hoe werkt het bij jou als je als spreker optreedt tijdens een conferentie? Ben je in staat de presentaties van de andere sprekers voor jou, écht vrij en onbevangen tot je te nemen?

Lang geleden stelde een Aikido-meester mij de volgende vraag: ‘Weet je waarom heel jonge kinderen die net leren lopen en overal tegenaan stoten en vallen, zo weinig letsel oplopen? Ze zijn in staat zich volledig te geven. Ze gaan volledig op in de ervaring. En dat maakt ze ijzer-sterk.’

Als je in staat bent volledig in het moment op te gaan, sta je in je volle kracht. Er zijn geen fouten, alleen ervaringen.

Abonneer u op mijn nieuwsbrief! Wanneer een nieuwe blog verschijnt, ontvangt u per mail een attendering. U kunt u op elk gewenst moment weer uitschrijven.