Ben jij een held?

held

‘Ik kan gewoon niet meer serieus naar die man kijken’, zei de één.

‘Elke keer als hij commentaar geeft, denk ik: je kletst maar weer een eind weg in de ruimte.’

‘Hij vertelt geen echt verhaal’, zei de ander. ‘Ik wil hem horen vertellen wat er door hem heen ging op het moment dat hij die eerste spuit op zijn aderen zette.’

‘Hij heeft wel zijn verhaal verteld, zei een volgende persoon. ‘Hij heeft bekend doping te hebben gebruikt. En als iemand zijn verhaal vertelt en je gelooft hem daarna nog niet….nou, dat is nogal wat.’

‘Nee, dat was allemaal in scene gezet. Vooraf gecheckt door juristen. Hij wilde zijn verhaal niet vertellen. Hij wilde gewoon van al het gezeur af zijn.’

Onderwerp van discussie was Michael Boogerd en zijn rol als commentator in een tv-programma over de Tour de France. De discussie deed zich voor tijdens een training storytelling. Het was een mooi voorbeeld van de cursusleiders, die Michael Boogerd. Want het liet hen en de deelnemers aan de training niet onberoerd. En het maakte helder wat volgens de trainers ‘echte verhalen’ zijn en wat niet.

Een echt verhaal bevat volgens hen altijd een hoofdpersoon die allerlei obstakels tegen komt op zijn weg naar een bepaald hoger doel. Tijdens een ultieme confrontatie transformeert deze persoon zichzelf en brengt daarmee een ommekeer teweeg. Zo wordt de hoofdpersoon de held van het verhaal.

Maar in het geval van Michael Boogerd was er in hun ogen geen sprake van een held maar van een loser, zo concludeerde ik op basis van hun toelichting. Eigenlijk was er helemaal geen verhaal, want zijn ‘bekentenis’ ging niet over zijn eigen ervaringen, emoties en wie weet innerlijke strijd. Het ging niet over hogere doelen noch over persoonlijke transformatie. Het was enkel damage control.

Tegelijkertijd verzekerden de trainers ons dat we allemaal verhalen hebben en dat we allemaal verhalenvertellers zijn. Ik bedachte me dat als we allemaal ‘echte verhalen’ hebben, we volgens de definitie van de trainers eigenlijk ook allemaal helden zijn. En dat is nog maar de vraag.

Zelf merkte ik bijvoorbeeld tijdens het uitschrijven van één van mijn verhalen, dat ik niet zeker wist of ik dat verhaal wel overal zou durven vertellen. Daardoor begon ik tijdens het schrijven al te censureren. Nadat ik het verhaal tijdens de training had verteld, vroeg een collega of ik het op dezelfde manier zou vertellen aan de mensen waarvan ik last had gehad.

Mijn gedachten gingen toen terug naar de eerdere discussie over Michael Boogerd. En naar Mart Smeets en zijn innerlijke strijd rondom zijn rol als sportjournalist in een wereld die stijf staat van het dopinggebruik. Michael vertelt zijn verhaal niet. Mart doet in ieder geval een poging. Beide personen gevangen in een systeem? Een systeem waarin zij onder grote druk staan. Een systeem met wanpraktijken.  Maar waaraan de betrokkenen vanwege heersende moraal, opgebouwd ego, prestige en poen blijven meewerken. Sommigen tot aan het moment dat de bom barst. Anderen nog lang daarna.

Want het vertellen van het ‘echte verhaal’ vergt enorme moed.

Dus als jij een held bent, vertel dan eens: Welke strijd heb jij gevoerd? Wat was jouw ultieme conflict, en door welke persoonlijke transformatie heb je dat weten te hanteren? Welke emoties heb je daarbij gehad? En welke ommekeer bracht je teweeg?

 

 

Abonneer u op mijn nieuwsbrief! Wanneer een nieuwe blog verschijnt, ontvangt u per mail een attendering. U kunt u op elk gewenst moment weer uitschrijven.